Moja ciekawa Armenia. Noravank

Klasztorny kompleks, zbudowany w XIII-XIV powiekach

             by Gevorg Ghaziyan                                                                                               polish language

Znajduje się w odległości 122 km od

Erewanu w południowo-wschodnim kierunku.
W tłumaczeniu z języka ormiańskiego oznacza «nowy klasztor».
Kompleks obejmuje kościóły Surb Karapet (Śt. Janа Chrzciciela), Surb Stepanos (Śt. Stephena) i Surb Astvatsatsin (Śt. Matce boskiej), kaplicę Surb Grigor (Śt Grzegorza) z o łukowym sklepieniu salą  i kryptę Orbelian. Kompeks był również rezydencją ormiańskich książąt klanu Orbelian.

Został założony na miejscu istniejącego kiedyś starego kościoła przez biskupa Hovhannesa, opata klasztoru Vaganavank (w pobliżu miasta Kapan), który przeniósł tu w 1205 r. swój episkopat. W XIII-XIV powiekach kompleks był rezydencją biskupów Syunika,również dużym duchownym, a potem i kulturalnym centrum Armenii. Według legendy, w Norawanku jest schowany kawałeczek krzyża, poplamiony krwią Chrystusa.

Najstarszym budową klasztoru jest kościół Surb Karapet (St. Karapet), zbudowany w IX-X powiekach i który dotarł do nas w rumowiskach.

W latach 1216-1223 rr. zbudowano główną świątynię klasztoru Kościół kopuły St. Stepanos, został przebudowany przez architekta Siranesa z inicjatywy księcia Smbara Orbeliana w 1261 roku, jednego z najbardziej znanych postaci politycznych, kulturalnych i religijnych, autora  «Historii państwa Sisakan» (1299 r.), ktory żył i tworzył tutay.

W końcu XIII - początku XIV wieków tu pracowali architekt Siranes i wybitny rzeźbiarz i miniaturzysta Momik, który był architektem i malarzem-rzeźbiarzem kościoła Sb. Astvatsatsin (1321 r.).

Najprzepiękna budowla klasztoru jest dwupiętrowy kościół Sb. Astvatsatsin, zbudowany w 1339 r. przez księcia Burtele Orbieljana. Parter kościoła służył grobowcem książęcego rodu Orbelianów, nad grobowcem wznosi się kaplica.

Kościół kopuły St. Stepanos - główny budynek kompleksu - został przebudowany w 1261 roku przez architekta Siranesa z inicjatywy księcia Smbata Orbeliana. Trzęsienie ziemi w 1321 roku zniszczyło budynek. Оdrestaurowane prawdopodobnie przez architekta Momika.

W XVII-XVIII powiekach klasztor był obniesiony zagrodą z stycznymi budowlami. Poza ogrodzeniem po wschodniej stronie znajdują się pozostałości kaplicy i jeden khachkar (kamienny krzyż), przypominający o hotelu, zbiorczony w środku XIII stulecia.

W 1931 r. w regionie Sjunik stało się trzęsienie ziemi, co zburzyło dużą część kompleksu, w tym kopułę kościoła św. Stefana. Dach cerkwi był odnowiony do 1948-1949 гг., a rekonstrukcję całego kompleksu, co zaczęło się w 1980 r., zostałо ukończonе w 2001 r.

                                                                                                                                                            Zdjęcia autora

Moja ciekawa Armenia. Geghard

BY GEVORG GHAZIYAN                                                                                                        POLISH LANGUAGE
Starożytny kompleks klasztorny 11-12-go ww. AD
w odległości 40 km od miasta Erywań.

mapa

W tłumaczeniu z języka ormiańskiego «Geghard» oznacza «włócznię», chociaż pełna nazwa tego kompleksu to Geghardavank, co oznacza «klasztor włóczni».

W miejscu obecnego Gegharda znajdowało się kiedyś święte źródło, pochodzące z jaskini.

W 4-ym stuleciu w miejscu źródła był zbudowany jaskiniowy klasztor. Uważa się, że założycielem tego kompleksu był Grigorij Oświeciciel. W 9-ym w. pierwszy budynek został zniszczony przez arabskie najazdy. Nowe świątynie zostały zbudowane w 11-12- ym ww.

Trochę później tu przywieziono legendarną włócznię Longina (Włócznia Przeznaczenia), dzięki czemu pojawiła się taka nazwa.

informacja

Romboidalna tafla-głowica tej włóczni, położona w relikwiarzu, jest przechowywana i zachowuje się w muzeum kościoła ormiańskiego w Etchmiadzinie

Klasztor Geghard jest wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

Obiekty z listy światowego dziedzictwa UNESCO

Spiew kościelny w Geghardzе naszej Nward.

video Nvard Kechejyan

zdjęcie i wideo autora

Moja ciekawa Armenia. Arboretum

Stepanavanski dendropark (botaniczny ogród) «Soczut» (sośniny)

by Gevorg Ghaziyan                                                                                   polish language
mapa

Ten pierwszy ogród botaniczny w Armenii został założony przez polskiego inżyniera leśnika Edmona Leonowicza, który był dyrektorem tego parku do 1984 roku. Następnie stanowisko to zostało objete przez jego syna.

Znajduje się 133 km od Erywaniu i 12 km od miasta Stepanawan, regionu Lori.
Terytorium arboretuma rozmieszcza się na wysokości 1550 metrów nad poziomem morza, klimat jest komfortowy. Мożna tutaj podiwiać się szeroką gamę roślin zakupionych w USA, Niemczech, Portugalii, Francji, Gruzji, Ukrainie, Rosji. Tutaj naukowcy przetestowali pod kątem przeżycia 2500 gatunków roślin. Udało się wyhoduć tylko 500 nazw 27 rodzin i 115 gatunków (w tym Betula, Juglans, Cedrus deodara, Sequoia i inne).

Arboretum będąc świetną zdrowotną strefą, może służyć pięknym kurortem w miłym zakątku przyrody.

Zdjęcia autora

Moja ciekawa Armenia. Droga w północnym kierunku na Stepanawan (wideo)

Jesteśmy

by Gevorg Ghaziyan                                                                   polish language

video patrzyć tutaj

zdjęcie i wideo autora

Moja ciekawa Armenia. W północnym kierunku (fotoreportaż)

By Gevorg Ghaziyan

Polish language

Zdjęcia autora

Hohannavanq (13 w. AD)

Ohanavank mapa

Twierdza Lori (11 w. AD)

Moja ciekawa Armenia. Garni.

HISTORYCZNA MIEJSCOWOŚĆ GARNI

Pogańska swiątynia

By Gevorg Ghaziyan

Polish language

Jest rozmieszczona nad prawym brzegiem rzeczki Azat w jednoimiennym osiedlu, na trójkątnym przylądku. Znajduje się do 28 km na południo-wschodzie od Erywanu.  Zajmuje powierzchnię około 5 hektarów.

mapy

Jak zaludniony punkt Garni wspomina się jeszcze z 3-го tysiąclecia. Świadczą o tym znaleziska historyczne z epoki brązu i osada, odkryta na tym terenie.  Ormiański historyk Mowses Khorenaci, opierając się na tradycji, opisuje założenie Garni prawnukowi Hajka - Gegamowi, w imieniu wnuka którego, Garniku, został nazwany Garni. Рóźniej o istnieniu osady świadczy zapis klinowy króla Argiszti 1-go (panujący w  786-764 rr. AC), odkryty w 1963 roku, w którym mówi się, że on podbił kraj Hyarnię.

Wyraźną informację, odnoszącą się do osiedlin Garni ogłasza również rzymski autor 1-go wieku. BC Cornelius Takitos poprzez «Gorneas».
Wiarygodnych informacji o budowie cerkwi nie ma, przypuszcza się, że on został zbudowany w odstępie od 2-1 ww. AC do 2-3 ww. AD. W greckiej epitafji (napisy), ujawnionej w 1945 r. przes Мartirosa Saryaną mówi się, że król Trdat pierwszy (66-88 rr. AD) w 11 roku swojego rządzenia przebudowuje tę terytorium, w szczególności, ściany, zaludniony punkt i nazywa jego «nieprzestępczą twierdzą».
W okresie panowania Artaszesjanów i Arszakuni, Garni był zauważalną twierdzą, obozowiskem wojsk. Po przyjęciu chrześcijańskiej religii był letniskowym pokojem (dachem) siostry króla Trdat 3-go Chosrowdukhta. Zburzony podczas trzęsienia ziemi w 1679 roku.
Przypuszcza się, że świątynia była poświęcona bogu słońca Mihru, który jako symbol światła, prawdy, często przedstawiał się walcząc z bykiem (ciemnością).
Na terytorium jest ujawniona całą grupę zabytków archeologicznych i historycznych: Świątynia Garni, królewskie budowle, ruiny świeckich budów, cerkiew chrześcijańska о czterech łukowym sklepieniu, zbudowaną w 7-м w., ołtarz, gdzie jest pochowany zmarły w 898 r. armeński katolikos Masztots Yeghvardsky, łaźnia i tak dalej.

Budowa według zamiaru jest to peripter na piedestale wysokością 2,5 m., które są оtoczony 24 kolumnami, które mając na myśli 24 godzinę doby. W tym samym czasie na północnej i południowej fasadzie znajduje się 6 kolumn, a na wschodzie i zachodzie 8 kolumn. Zbudowany z niebieskawego bazaltu - gładko polerowane kamienie do 1,5 m długości; talerz nad wejściem - 4 m., waga 5 ton. Tylko niewielka część nad wejściem jest zebrana z tufu. Między sobą kamice są połączone bez rozczynu, za pomocą metalowych kul (skobli), a między metalem i kamicami jest zalany ołów. Kolumny są połączone ze sobą za pomocą więzadeł z brązu.
W 19-20-om ww. byli prowadzony archeologiczne rozkopy i stworzony szereg projektów po rekonstrukcji. W 1880 r. Rosyjski archeolog Uvarov życzył przewieźć kamienie Garni do Tiflisa i zgodnie z projektem francuskiego architekta Mompereja restaurować tam świątynię. Jednak przez niemożliwość transportowania w związku masowością kamic, projekt nie był zrealizowany. W latach 1969-1975 rr. wybitny architekt armeński Alexander Sahinyan według projektu Buniatyana rzywrócił świątynię, który jest do dziś.
Budowla łaźni składa się z czterech konsekwentnych pokojów. Najbardziej godne uwagi jest pierwsze pomieszczenie z mozaistyczną podłogą, wodnym basenem w łukowej wnęce, zbiornikiem wodnym, ogniskami itd. Na mozaistycznej podłodze pokazuje morze, w którym są przedstawione różne bóstwa - syreny, ichtiokentaury (ludzie z rybią kończyną), rybak, różne ryby i inne. Pośrodku są przedstawione biusty mężczyzny i kobiety, w górnej części napisano «odpracowały, nie otrzymawszy nic». Mozaika jest wykonana z przyrodniczych kamic 15 kolorów.

Zdjęcia autora

АC - ante Christum, AD - Anno Domini