Moja ciekawa Armenia. Noravank

Klasztorny kompleks, zbudowany w XIII-XIV powiekach

             by Gevorg Ghaziyan                                                                                               polish language

Znajduje się w odległości 122 km od

Erewanu w południowo-wschodnim kierunku.
W tłumaczeniu z języka ormiańskiego oznacza «nowy klasztor».
Kompleks obejmuje kościóły Surb Karapet (Śt. Janа Chrzciciela), Surb Stepanos (Śt. Stephena) i Surb Astvatsatsin (Śt. Matce boskiej), kaplicę Surb Grigor (Śt Grzegorza) z o łukowym sklepieniu salą  i kryptę Orbelian. Kompeks był również rezydencją ormiańskich książąt klanu Orbelian.

Został założony na miejscu istniejącego kiedyś starego kościoła przez biskupa Hovhannesa, opata klasztoru Vaganavank (w pobliżu miasta Kapan), który przeniósł tu w 1205 r. swój episkopat. W XIII-XIV powiekach kompleks był rezydencją biskupów Syunika,również dużym duchownym, a potem i kulturalnym centrum Armenii. Według legendy, w Norawanku jest schowany kawałeczek krzyża, poplamiony krwią Chrystusa.

Najstarszym budową klasztoru jest kościół Surb Karapet (St. Karapet), zbudowany w IX-X powiekach i który dotarł do nas w rumowiskach.

W latach 1216-1223 rr. zbudowano główną świątynię klasztoru Kościół kopuły St. Stepanos, został przebudowany przez architekta Siranesa z inicjatywy księcia Smbara Orbeliana w 1261 roku, jednego z najbardziej znanych postaci politycznych, kulturalnych i religijnych, autora  «Historii państwa Sisakan» (1299 r.), ktory żył i tworzył tutay.

W końcu XIII - początku XIV wieków tu pracowali architekt Siranes i wybitny rzeźbiarz i miniaturzysta Momik, który był architektem i malarzem-rzeźbiarzem kościoła Sb. Astvatsatsin (1321 r.).

Najprzepiękna budowla klasztoru jest dwupiętrowy kościół Sb. Astvatsatsin, zbudowany w 1339 r. przez księcia Burtele Orbieljana. Parter kościoła służył grobowcem książęcego rodu Orbelianów, nad grobowcem wznosi się kaplica.

Kościół kopuły St. Stepanos - główny budynek kompleksu - został przebudowany w 1261 roku przez architekta Siranesa z inicjatywy księcia Smbata Orbeliana. Trzęsienie ziemi w 1321 roku zniszczyło budynek. Оdrestaurowane prawdopodobnie przez architekta Momika.

W XVII-XVIII powiekach klasztor był obniesiony zagrodą z stycznymi budowlami. Poza ogrodzeniem po wschodniej stronie znajdują się pozostałości kaplicy i jeden khachkar (kamienny krzyż), przypominający o hotelu, zbiorczony w środku XIII stulecia.

W 1931 r. w regionie Sjunik stało się trzęsienie ziemi, co zburzyło dużą część kompleksu, w tym kopułę kościoła św. Stefana. Dach cerkwi był odnowiony do 1948-1949 гг., a rekonstrukcję całego kompleksu, co zaczęło się w 1980 r., zostałо ukończonе w 2001 r.

                                                                                                                                                            Zdjęcia autora